venres, 20 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 4ª semana


22 de abril: domingo 4º de Pascua

Evanxeo: Xn 10, 11-18

Meditación

Para a xente que coñecemos ou aínda vivimos nunha cultura agraria, gandeira, máis ou menos tradicional, este Evanxeo dinos moitas cousas moi sinxelas e moi fondas. É certo que cando as ovellas son túas, arríscaste por elas ao máximo, exposte a perigos por elas; elas son algo da túa vida. É certo que quen as coida as coñece unha por unha, aínda que a unha persoa ignorante dese mundo todas lle parezan iguais: cada unha ten o seu aquel físico, aquela maneira especial de ser, de comportarse. É certo que o pastor sabe guiar e as ovellas o identifican como tal e como tal o seguen normalmente sen dificultades.
Que fermoso é saberte unha persoa, parte dunha humanidade, pola que Xesús se arriscou ata o punto de dar a súa vida! Que fermoso é sabernos moi particularmente coñecidos, cada home, cada muller, por Deus, por Xesús! Para el cada un, cada unha de nós, somos fillos, fillas únicas. Que fermoso é saber que ese coñecer de Deus, se nos fiamos da linguaxe da Biblia, é moito máis ca simplemente coñecer; coñecer significa coñecer a fondo, intimar, ter relacións entrañables. (Con ese verbo “coñecer” na Biblia noméanse incluso as mesmas relacións sexuais). Que fermoso é ver que a idea de Xesús é envolver a toda a humanidade neste círculo de paixón amorosa, paixón servidora, contaxiarnos dela, para poder facer deste mundo unha terra de irmandade, de veras!

xoves, 12 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 3ª semana


15 de abril: Domingo 3º de Pascua

Evanxeo: Lc 24, 35-48

Meditación

Moitas das nosas palabras ao redor da resurrección e de Cristo resucitado soan a palabras baleiras, porque no fondo igual estamos baleiros dese encontro vivo, na fe, no espírito, con Cristo resucitado. Énchesenos a boca de grandes palabras. Repetimos o que oímos, o que lemos, o que pega ben, o que é doutrinalmente correcto. Se é así, convertémonos en testemuñas da nada.
Ser testemuñas de todo isto, dicíanos Xesús. Testemuñas non da nada, non da turbación, do desalento, do medo, como tantas veces transmitimos, senón da admiración, da paz, da ousadía. Non por nós mesmas, non pola nosa forza, senón polo vigor que Cristo resucitado acendeu nos nosos corazóns, na nosa vida toda.
Ser testemuñas da vida resucitada. E sómolo cando contemplamos e agradecemos a vida en nós, na natureza, nos animais, na xente. Sómolo cando axudamos a nacer experiencias de vida en persoas e circunstancias amargas, dolorosas. Sómolo cando en nós mesmas lle dámos paso a todo o que nos renova e mellora como persoas. Sómolo cando celebramos a vida en calquera das súas formas. Sómolo cando reservamos unha parte polo menos do noso (o noso afecto, o noso tempo, os nosos cartos, as nosas ansias…), para que tamén outras persoas poidan gozar coa vida. A maior gloria de Deus é o ser humano tendo e dando vida.

xoves, 5 de abril de 2018

Tempo de Pascua: 2ª semana


8 de abril: Domingo 2º de Pascua

Evanxeo: Xn 20,19-31

Meditación

Lido este evanxeo, podémonos preguntar: como é unha comunidade que cre en Cristo resucitado? Como son os homes e mulleres que a compoñen? Pois é unha comunidade pacificada, cunha paz fonda, que fortalece para pasar por horas boas e malas. É unha comunidade que se sente empuxada por Xesús a continuar a súa tarefa: a súa maneira de sentir a Deus, a súa maneira de crear irmandade entre a xente. É unha comunidade que para tal misión conta co regalo do Espírito Santo que nos chega a través de Xesús. É unha comunidade capaz de vivir o perdón, dándoo e recibíndoo. É unha comunidade que convive coas dúbidas, coas inseguridades. É unha comunidade que se fortalece co contacto diario con Xesús. É unha comunidade que mete as mans nas feridas deste mundo, para descubrir nelas a presenza viva de Cristo clamando solidariedade. É a comunidade de quen cre con humildade, e en Xesús pon toda a súa confianza para pasar por este mundo, coma el, facendo o ben, practicando a xustiza.
É así a nosa comunidade? Somos así cada un, cada unha de nós? Traballamos por irnos achegando a esta forma de vida e de convivencia?

mércores, 28 de marzo de 2018

Tempo de Pascua


TEMPO DE PASCUA

Empezamos o tempo de Pascua, que desde a celebración da Vixilia Pascual nos vai levar durante seis semanas á solemnidade da Ascensión, logo á de Pentecoste, na que celebraremos a presenza do Espírito Santo nas nosas vidas cristiás, na vida de todas as persoas e realidades que hai no mundo.

Durante a oitava de Pascua o Evanxeo de cada día permite aproximarnos á experiencia daquelas persoas que dun xeito sorprendente tiveron a experiencia de que Cristo estaba vivo no medio delas, no medio da comunidade, no medio do mundo. Morrera, pero a morte non lle arrebatara a capacidade de estar no medio dos seus –todo o mundo é seu--, iso si, dunha forma nova, que se percibe cunha sensibilidade nova.

Durante o tempo da Pascua invitarásenos a realizar nos mesmos esa experiencia de encontro con Cristo resucitado; cousa que non é cuestión de ningún tipo de maxia, senón cuestión de estar moi atentas/os á vida de cada día, pois é na vida de cada día onde Xesús se nos amosará a través de pequenos sinais que falan del, que nolo fan presente. Por exemplo, se eu levo tempo sen lle falar a unha persoa veciña, percibo que iso é un atranco para a nosa felicidade, e me dispoño a retomar esa relación, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min, ou eu nel. Ou se estaba deixando de participar en algo comunitario, e vexo que non podo deixar de lado os intereses comunitarios, e me dispoño a volver a botar unha man, é a vida que trunfa en min, é Xesús que resucita en min ou eu en Xesús.

A Pascua é un clamor de vida, un clamor pola vida. A nosa Pascua sempre será unha Pascua parcial, en camiño. Pero é Pascua, porque é gustar xa o fermoso que é vivir, o fermoso que é compartir vida, o fermoso que é traballar para que a vida o envolva todo: natureza, animais, xente. A Pascua realízase sobre todo cando todo o máis fráxil da natureza, dos animais, das persoas, por fóra ou por dentro, é especialmente atendido, e recupera o gozo de vivir e de celebrar a vida. No nome do Deus da vida, que para a vida nos creou e para a vida nos recompuxo en Cristo Xesús.

venres, 23 de marzo de 2018

Semana Santa



SEMANA SANTA

Desde as orixes do cristianismo os seguidores e seguidoras de Xesús percibiron que a morte de Xesús e todo o que a rodeara tiña un especial interese e significado. Por iso desde os primeiros momentos lle prestaron especial atención aos relatos da Paixón que circulaban de comunidade en comunidade.

Desde o comezo do cristianismo tamén se celebraron con especial devoción os acontecementos que Xesús viviu nos derradeiros días da súa vida ata a súa morte, e con eles o misterio da súa resurrección.

Non é que a morte e a resurrección de Xesús teñan un sentido máxico. A morte e a resurrección de Xesús hai que velas intimamente unidas a toda a súa vida, ao seu estilo de vida e ás consecuencias que ese estilo de vida lle trouxeron a Xesús. Así a súa vida, a forza de tanto amar, de tanto servir ás persoas máis débiles, marxinais e pecadoras, acabou sendo unha vida aborrecida por xentes ligadas ao poder, que o levaron á morte. Pero, por iso mesmo, a súa morte acabou sendo unha morte gloriosa para o mesmo Xesús, e unha fonte de luz, de vida e de esperanza para todos os homes e mulleres que se queiran achegar con confianza a esta fervenza de amor e de solidariedade.

A vida de Xesús orienta as vidas das persoas que o queremos seguir. A morte de Xesús fortalece a quen coma el se enfronta, servindo, cos poderes do mal. A resurrección de Xesús encabeza e esclarece a nosa propia resurrección, cando a nosa vida é unha vida que se desenvolve na busca sincera do querer de Deus no respecto e servizo á xente.

Quizais estamos afeit@s a vivir a Semana Santa con certa rutina. Unha mágoa! E se intentásemos vivila a fondo, ao pé de Cristo, en comunidade, andando con el os camiños todos que o levaron do domingo de Ramos á Pascua de Resurrección? Seguro que nos había facer moito ben como persoas, como cristiás, como cidadáns.

xoves, 15 de marzo de 2018

Tempo de Coresma: 5ª semana


18 de marzo: domingo 5º de Coresma

Evanxeo: Xn 12, 20-33

Meditación

A xente do campo sabémolo ben. Se un gran de trigo ou un cachelo de pataca, ou calquera outra semente, son botados na terra, e polo que sexa, non se descompón para que o xermolo apareza, daquela non produce nada. Pero, desfacéndose para que a nova planta xermole, daquela haberá froito. Esta imaxe tan simple e tan clara valeulle a Xesús para explicar o sentido da súa vida e da súa morte: non era unha derrota estéril, era a oportunidade de producir vida para si mesmo, para os demais. Por iso mesmo, a súa morte, aínda que dolorosa, foi o momento do seu triunfo, da súa gloria.
Estamos ante o máis fundamental da persoa de Xesús. Así entendía el a vida e así a vivía: desfacerse para que outros poidan vivir; nisto atopaba tamén el a mellor vida, a maior gloria. E isto estaría ben que fose o que máis nos distinguise tamén a quen dicimos que o queremos seguir. Dar a vida podémolo facer de mil maneiras, na vida familiar, na vida parroquial, no traballo polo común, na participación social… A tentación vennos sempre de querer mirar por nós, polo noso engorde, e pasar de todo o que aconteza ao noso redor.

mércores, 14 de marzo de 2018

do 11 de marzo ao 28 de abril de 2018


Lecturas:

Texto base:

"Introducción al Antiguo Testamento" J.L Sicre Verbo Divino 1993

Textos complementarios:

"Un concepto actualizado de la revelación" Texto: A. T. Queiruga
"Cómo se formó a Biblia" Texto: A. T. Queiruga
"Para leer la Biblia" Etienne Charpentier - Cuadernos bíblicos 1 Verbo Divino


5º Encontro: (28 de abril de 2018)

Lectura:

Introducción al Antiguo Testamento. José Luis Sicre, Verbo Divino, Estella (Navarra), páxs. 253 - 288 (edición primeira), ou 313 - 370 (edición segunda).


Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

  1. Que se entende por "teoloxía deuteronómica"? Desapareceu ou continúa presente?
  2. Que che parece o modo de pensar e vivir a vida que ten o Qohelet?
  3. Discute un pouco cos amigos de Xob: non hai moita xente que pensa coma eles?
  4. Revelación e sabedoría da vida: de verdade anda Deus entre os pucheiros?
  5. Os Salmos como oración: fala Deus? Falamos nós?
  6. Que salmo ou salmos che gustan máis? Como che inflúen?



Celebración do Perdón

Por Manuel Regal Ledo

MEMBROS DE CRISTO SACERDOTE, PROFETA E REI.

Ritual do Bautismo. Ritos explicativos (unción co santo crisma, vestidura branca, Effetá)

Unción co santo crisma
Deus todopoderoso, Pai do noso Señor Xesucristo, que vos librou do pecado e vos rexenerou pola auga e polo Espírito Santo, únxevos agora co crisma da salvación, para que, agregad@s ao seu pobo, consigades a vida eterna, permanecendo membros de Cristo sacerdote, profeta e rei.

1.- Introdución

Canto:

ERGO OS MEUS OLLOS CARA AOS MONTES,
DE ONDE ME VAI VIR A AXUDA,
VAIME VIR DO SEÑOR DEUS
QUE FIXO E CEO E MÁIS A TERRA.
VAIME VIR DO SEÑOR DEUS
QUE FIXO O CEO E MÁIS A TERRA.

4º Encontro curso 2017 / 2018


Na miña debilidade acóllome a ti.

Introdución

Somos moi fráxiles, somos po, míresenos por onde se nos mire. No fondo desa debilidade está Deus, facéndoa patente, acompañándoa, iluminándoa, abríndoa a unha plenitude inimaxinable. Todo deixándonos envolver pola bondade comprometida do noso Deus.

Signo: Unha cunca con cinza

1.- Salmo 90 (versión á luz do Evanxeo)

SEÑOR, TI FUCHES O NOSO AMPARO
DE XERACIÓN EN XERACIÓN

Señor, ti fuches o noso refuxio
ao longo das xeracións.
Antes que os montes xurdisen
e fosen formados aterra e o mundo,
desde sempre e por sempre ti es Deus.

Mil anos ante ti
son coma un onte que pasou,
coma unha vixilia na noite.
Ti falos pasar e son coma sono mañanceiro,
coma herba que agroma:
de mañá florece e verdea
e á tarde ségana e seca.

SEÑOR, TI FUCHES O NOSO AMPARO
DE XERACIÓN EN XERACIÓN

xoves, 8 de marzo de 2018

Tempo de Coresma: 4ª semana


11 de marzo: domingo 4º de Coresma

Evanxeo: Xn 3, 14-21

Meditación

O primeiro mandamento é amar a Deus con todo o corazón, con toda a forza, con todo o entendemento, é dicir, con todo o que somos; pero este mandamento sostense noutro anterior, que é un mandamento libre que Deus se impuxo a si mesmo, por ser fiel o que el é; e este mandamento reza así: amarei o ser humano dentro de toda a creación con toda a forza do meu ser, con toda a capacidade de salvación que teño, con todas as formas de felicidade que son capaz de espallar entre as persoas. Todo o que sae de Deus ten esta finalidade, por moito que ás veces as distintas prácticas relixiosas, tamén entre as comunidades cristiás, nos teñamos empeñado en presentalo como un Deus severo, castigador, disposto a amargarlle a vida aos seres humanos neste mundo ou no outro.
O exemplo máis firme desta boa querenza de Deus por todo nós, homes e mulleres de todos os tempos, de todas as culturas e relixións, foino Xesús, coa súa práctica de vida constantemente dada ao servizo, ao respecto das persoas, á axuda, para que cada quen viva en verdade, en liberdade, en felicidade, ben integrado consigo mesmo, ben integrado na sociedade. Podemos acoller ou non esa oferta de Deus en Xesús; podemos deixarnos iluminar pola súa claridade servidora ou non. Por parte de Deus non hai nin xuízo nin condena; somos nós, cada un, cada unha de nós, as que decidimos envolver a nosa vida en tebras ou en luz. E a escuridade, por suposto, nunca dá en cousa boa.

xoves, 1 de marzo de 2018

Tempo de Coresma: 3ª semana


4 de marzo: domingo 3º de Coresma

Evanxeo: Xn 2, 13-25

Meditación

Sempre corremos o perigo de neutralizar cos cartos a forza de vida e de liberdade que brota dunha boa experiencia relixiosa. Iso pasáballe ao clero do tempo de Xesús, que convertera o templo nun lugar de negocio, de dominación, e non, como debía ser, nun espazo gratuíto para a irmandade. Pero iso pódenos pasar, e pásanos, tamén a nós, que moitas veces facemos que haxa que pagar tal cantidade de cartos para ter acceso ao perdón, ao agarimo, ao Espírito de Deus. E iso é traizoar a Deus, que é sempre gratis. Por iso Xesús se cabreou tanto e fixo o que fixo. Non estará mal que tamén nós nos cabreemos e botemos lonxe de nós todo o que soe a querer comprar a Deus con cartos, a aproveitarnos economicamente da boa fe da xente.
O sinal que avala a proposta de Xesús, que lle dá forza e sentido ao seu estilo de vida, é precisamente o seu corpo morto, desfeito polos demais, por toda a xente; non hai gratuidade máis grande ca dar a vida por defender o pan, o perdón, a dignidade de todas as persoas. Aínda máis, o sinal último que avala canto Xesús dicía e facía, é tamén o seu corpo morto e resucitado, envolto para sempre no abrazo agradecido de Deus. En Xesús non había trampa nin comenencias, era transparente en todo, por iso entrou pola porta grande na vida nova de Deus.

mércores, 21 de febreiro de 2018

Tempo de Coresma: 2ª semana


25 de febreiro: domingo 2º de Coresma

Evanxeo: Mc 9, 2-10

Meditación

Que marabillosas deberon ser aquelas horas de retiro de Xesús cos seus discípulos Pedro, Santiago e Xoán no cume daquel monte! O relato seguramente está moi recomposto polo evanxelista que o conta, pero sen dúbida aquilo debeu ser algo moi especial para Xesús e para os seus compañeiros. Na cultura relixiosa do momento, o cumio dos montes eran lugares que facilitaban o contacto co divino, como nos pasa a nós mesmos aínda hoxe ante lugares fermosos, case máxicos: a Ribeira Sacra, as costas do Xistral, a Terra Cha vista desde os montes de Toxoso etc. Pois alí Xesús e tres dos seus discípulos senten a Deus dentro deles, enchéndoos de paz, de alentos, de ledicia e benestar, e mesmo os corpos, os rostros, deixan translucir o que por dentro están vivindo. Non nos pasa algo así tamén a nós, aínda que en moi menor grado, cando nos xuntamos co desexo de deixarnos coller por Deus, de acollelo, de sentilo ben vivo dentro de nós mesmos, de nos poñer aos seu dispor, ao dispor da xente, para que a vida vaia adiante entre nós, nos nosos pobos e parroquias? O Espírito aléntanos, os ánimos refréscanse, os corpos collen novas forzas e non nos asusta tanto a tarefa que teñamos por diante.
A Xesús aquela experiencia animouno moito, seguro, para afrontar todo o que lle agardaba, por esa teima súa de se poñer tanto do lado de Deus nas vidas da xente máis débil e marxinal. Deus era un pai para el; Deus nunca lle fallaría. A nós correspóndenos mirar, admirar, escoitar, aprender, deixarnos levar en todo pola onda de Xesús. Iranos ben, moi ben.

xoves, 15 de febreiro de 2018

Tempo de Coresma: 1ª semana


18 de febreiro: domingo 1º de Coresma

Evanxeo: Mc 1, 12-15

Meditación

Aínda que nos sorprenda, Xesús tamén foi tentado polo mal espírito. Non sabemos con seguridade o que lle pasou a Xesús naquela hora. Se foi tentado, iso quere dicir que no seu interior rebuliron ideas, proxectos de vida, maneiras de desenvolverse coa xente moi distintas das que logo escolleu. A el, como a todos e todas nós, por seremos seres humanos, tentouno o mal espírito para que falase de Deus e da xente desde o poder, desde a fama, desde o aplauso do pobo. Pero preferiu facelo desde un estilo de vida humilde, para que a xente pobre o sentise ben próximo, para que entendésemos que o ben, a recuperación das nosas vidas nunca nos chega polo camiño do poder, exercido ou soportado, senón polo camiño do servizo; servindo, o eu chuliño e egoísta que levamos dentro acaba por parecernos algo ridículo, botámolo lonxe de nós e deixámoslle sitio a esa forza de amor solidario que chamamos simplemente Deus.
A coresma que empeza préstase para que cada un, cada unha de nós, vexamos tamén cales son as nosas tentacións persoais e comunitarias; que é o que nos priva de experimentar a Deus con gozo no achegamento e no servizo desinteresado á xente que nos rodea, sobre todo á máis fráxil. Urxe facelo, dinos Xesús, porque é unha pena que perdamos as oportunidades que a vida nos ofrece xa, hoxe mesmo.

luns, 12 de febreiro de 2018

Tempo de Coresma


TEMPO DE CORESMA

Co mércores da cinza comezamos o tempo da Coresma. Temos por diante corenta días de preparación para a Pascua, que é a celebración do triunfo da vida en Xesús de Nazaré e tamén o triunfo da vida nas nosas existencias humildes, e na comunidade e pobo do que formamos parte.

Na Coresma Deus invítanos a baleirarnos para nos poder encher del e do seu Espírito.

Na Coresma Deus invítanos a compartir a nosa presenza, palabra, tempo, cartos, empobrecéndonos algo para que outra xente medre na vida coa nosa axuda.

Na Coresma Deus invítanos a descubrir unha maneira nova de nos relacionar coa xente, véndoa en todo coma irmá e non como rival ou competidora.

Na Coresma Deus invítanos a descubrir a ledicia que dá o pouco, o pequeno, o simple, e ofrécenos, polo tanto, unha maneira nova e accesible de ser persoas felices.

Na Coresma Deus invítanos a ollar con paz e con esperanza para nas nosas propias vidas, aínda que receemos facelo por mor das trapalladas que ás veces nos consentimos.

Na Coresma Deus invítanos a ollar para a xente do noso redor, para decatarnos de que vivimos grazas aos demais, e de que os demais tamén vivirán grazas a nós, se non nos negamos a esta preciosa correspondencia.

Na Coresma Deus invítanos a ollarnos con tenrura e a ollar con tenrura tamén a toda persoa que se cruce connosco na vida.

Na Coresma Deus invítanos a gozar e medrar dando e recibindo perdóns.

Na Coresma Deus invítanos a tomar en serio a construción da sociedade na que vivimos, pois diso depende que moita xente máis humilde poida vivir con dignidade.

Na Coresma Deus invítanos a serenarnos e acougar, a atoparnos connosco e con el na soidade compartida.

Na Coresma Deus invítanos a andar con humildade pola vida, confiad@s na forza de ben que Deus gratuitamente nos ofrece.

Na Coresma Deus invítanos a contemplar o espertar da vida na natureza e a acompañala e protexela sempre.

Na Coresma Deus invítanos a saír das nosas casas para visitar a xente veciña e levarlle algo de compaña e calor.

Na Coresma Deus invítanos a volver a falarlle a aquela persoa á que, polo que sexa, lle deixei de falar.

Na Coresma Deus invítanos a cabrearnos contra a inxustiza e a envolver en paz os nosos cabreos.

Na Coresma Deus invítanos a sentirnos viv@s, libres, alegres, esperanzad@s.

Na Coresma Deus invítanos a ollar con alma de discípul@ para o mestre Xesús que vai sempre diante ou ao lado abríndonos o camiño.

mércores, 7 de febreiro de 2018

Tempo Ordinario: 6ª semana


11 de febreiro: 6º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 40-45

Meditación

A relixión de Xesús, a súa fe, non era de estar pechado nunha casa á espera de que a xente puidese acudir onda el. Non. Xesús nun momento da súa vida decidiu que o seu era andar os camiños, para poder bater coa xente. Así, nos Evanxeos Xesús aparece con moita frecuencia batendo con toda clase de persoas, pero moi especialmente con xente rota no corpo ou no espírito, rota na vida. E non pasaba de largo. Parábase, atendía a xente, iniciaba con ela procesos de curación, de humanización, de reintegración na comunidade. Tal foi o caso do leproso que hoxe nos conta o Evanxeo. Dous mil anos antes de que o Papa Francisco nos falase de ir ás "periferias", ás zonas apartadas, marxinadas, para encontrarse alí coa vida que busca alentos de todo tipo, xa Xesús practicaba iso mesmo. Fixo diso, vivíndoo moi a fondo, todo o seu programa evanxelizador.
É unha verdadeira alegría saber que Xesús foi e é así, saber que Deus mesmo é así, para a xente excluída, para todas e todos nós. É tamén un reto, un compromiso grande para as persoas que nos dicimos cristiás, porque en algo polo menos se nos debería notar este estilo de vida de Xesús.
Hoxe celébrase o Día mundial da xente enferma, e tamén a Colecta da campaña contra a fame no mundo. Dous espazos, enfermidade e fame, nos que as persoas e comunidades cristiás deberíamos estar presente, con mans curadoras, cheas de caridade e de xustiza.

mércores, 31 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 5ª semana


4 de febreiro: 5º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 29-39

Meditación

O Evanxeo de hoxe fálanos dun día máis ou menos normal de Xesús: ir á casa duns veciños amigos, preocuparse pola señora que está enferma, animala, incorporala ao gozo familiar; logo preocuparse por outros veciños e veciñas que tamén andaban coa vida a rastro por diferentes razóns e facer o que podía para alivialos; logo deitarse e a durmir; e despois erguerse cedo e buscar un lugar arredado, silencioso, para rezar, ata que o veñen buscar e lles recorda aos seus amigos e amigas que así hai que andar día tras días, espallando a palabra e a forza de Deus por toda a contorna.
Primeiro, é bo pensar que a nosa casa, a nosa familia, cada un, cada unha de nós, somos tamén dalgunha maneira visitados por Xesús; tamén el nos ofrece a súa presenza e a súa forza de ben. Logo, é bo pensar que ese estilo de Xesús, tan sinxelo, tan popular, tamén o podemos practicar nós, algo polo menos; e de feito cantas veces nas aldeas nós facemos iso: ir visitar a un veciño/a, preocuparnos pola saúde da xente da casa, ofrecernos para axudar se necesario for, rezar algo, ir visitar á residencia a unha veciña enferma, e ir así creando, con cousiñas pequenas, un ambiente de ánimo, de alegría, de esperanza entre nós. Igual onde nos custa máis é niso de buscar un sitio silencioso e arredado para estar algo a soas con Deus; pero precisamente aí era onde Xesús atopaba forzas para facer tanto ben como logo facía.

domingo, 28 de xaneiro de 2018

do 27 de xaneiro de 2018 ao 10 de marzo de 2018



Lecturas:

Texto base:
"Introducción al Antiguo Testamento" J.L Sicre Verbo Divino 1993

Textos complementarios:
"Un concepto actualizado de la revelación" Texto: A. T. Queiruga
"Cómo se formó a Biblia" Texto: A. T. Queiruga
"Para leer la Biblia" Etienne Charpentier - Cuadernos bíblicos 1 Verbo Divino

4º Encontro: (10 de marzo de 2018)

Lectura:

Introducción al Antiguo Testamento. José Luis Sicre, Verbo Divino, Estella (Navarra), páxs. 177-252 (edición primeira), ou 229-311 (edición segunda).

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

  1. Que pensabas que era un profeta? Que pensas agora?
  2. Como lles "falaba" Deus aos Profetas?
  3. Que temas che parecen máis fundamentais nos anuncios proféticos?
  4. Que profeta ou que predicación profética é a que máis che gusta, impacta, sorprende?
  5. Facerse unha idea dos distintos tipos de profeta, e tamén da súa historia.
  6. Por que "calou" o profeta?


3º Encontro curso 2017 / 2018



Profetas e profetisas caladas: anuncio e denuncia.
“A presenza de Deus hoxe tamén se chama rohingya”

Empezamos tomando conciencia da nosa presenza en Deus. Pechamos os ollos, se queremos. Sentimos o noso corpo todo…, a nosa mente toda …, o noso sentir todo…, pero acalamos todo ese noso ser e atendemos ao Deus no que moramos. Todo o noso ser está fixo nel, orientado a el, centrado nel.

1.- Cantiga

SEÑOR, DEUS NOSO, QUE ADMIRABLE É O TEU NOME
EN TODA A TERRA, EN TODA A TERRA!

E estamos un pequeno tempo en silencio.

mércores, 24 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 4ª semana


28 de xaneiro: 4º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 21-28

Meditación

Xesús estivo no medio de nós levantando sempre o ánimo da xente. A ensinanza de Xesús non eran "rollos" doutrinais; era palabra viva, que chegaba á vida, aos problemas da xente; sintonizaba con eles e daba forzas para afrontalos. Vivimos e compartimos así a ensinanza de Xesús?
Malos espíritos témolos todos, o que non quere dicir que anden por aí, ao redor de nós, demiños con cornos e rabo. Todo o que nos desalenta, o que nos anula, o que nos despreza, o que nos rouba a dignidade, o que nos desune, é un mal espírito; podémoslle dar entrada na nosa vida ou non. Non é doado combater eses malos espíritos. Xesús dános forza para facelo. Xesús dános o recurso da comunidade cristiá para facelo. Xesús dános a compaña de persoas crentes no humano e no divino para facelo.

martes, 16 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 3ª semana


21 de xaneiro: domingo 3º do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 14-20

Meditación

Por qué a Boa Nova, a Boa Noticia de Deus, que Xesús anunciaba con tanta ilusión, perdeu entre nós ese aquel de Boa Noticia, de cousa alegre e alentadora? Que temos feito dela para que a xente a escoite con indiferenza e pase dela? Que temos feito desta Boa Noticia de Deus, que Xesús nos puxo nas mans? En que a temos convertida? Pero tamén nos podemos preguntar: Qué é o que tanto lles vai aos homes e mulleres do noso tempo, dos nosos pobos e cidades, que é o que nos vai tamén a nós, para que a Boa Noticia de Xesús non lles soe a cousa atractiva, e a vexan como algo que ole a aburrimento e inutilidade? Por que os homes e mulleres de hoxe pechan os seus oídos aos ofrecementos de Xesús? Cousa da mensaxe? Cousa do mensaxeiro? Cousa de quen escoita a mensaxe?
E Xesús nos desiste, convencido como está de que o que ofrece é realmente algo ben alegre e curador e alentador para todos e todas nós. E por iso segue chamándote a ti, a min, a calquera persoa de boa vontade a botarlle unha man. Queres colaborar con Xesús polas cousas polas que Xesús loitaba?

xoves, 11 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 2ª semana


14 de xaneiro: 2º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Xn 1, 35-42

Meditación

Xesús buscou amigos e amigas coas que compartir os soños que levaba no seu corazón: unha nova maneira de tratar con Deus que levaba a unha nova maneira de tratar coa xente. Pero é ben curioso o modo como se vai creando ese grupo de amigas e amigos con Xesús. Todo se fai non a partir de teorías nin de doutrinas, senón de experiencias compartidas. Xesús invítaos á súa casa, pasan o día con el, e logo cóntanlle aos amigos o que alí viviran. É ben importante iso de contactar con Xesús, de quedar con el, de pasar o día con el. As persoas e comunidades cristiás encontramos nesas "quedadas" con Xesús a luz para entender a fondo o seu proxecto de vida e a forza para poder implicarnos nel. Podemos quedar con Xesús de maneiras diferentes; o seu espírito fálanos no silencio do corazón; tamén nos fala nos evanxeos; tamén nos fala na comunidade cristiá, naquelas persoas que máis teñen practicado iso de quedarse con Xesús; e fálanos cun falar moi vivo e provocador na vida, na palabra, no silencio da xente pobre, por exemplo a xente inmigrante, hoxe que celebramos o día das migracións. Xesús dinos hoxe: vide e veredes.

martes, 2 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 1ª semana


TEMPO ORDINARIO

O primeiro domingo do Tempo Ordinario celebramos o Bautismo do Señor. A partir deste domingo empezamos o tempo litúrxico que chamamos "tempo ordinario"; ordinario porque nel non nos preparamos especialmente para celebrar ningún dos grandes acontecementos da vida de Xesús.

Pero iso non quere dicir que neste tempo ordinario as nosas vidas non gocen tamén dun acompañamento sempre especial por parte de Deus, por parte de Xesús, por parte do seu Espírito. Nós imos vivindo as nosas vidas, sempre ben importantes, aínda que nela non pasen grandes acontecementos, pero é a nosa vida: o noso traballo, os nosos amores, os nosos fillos e fillas, a nosa vida familiar e veciñas, a nosa parroquia, a nosa comunidade cristiá, a nosa sociedade, a nosa vida política, o noso mundo coas súas grandezas e miserias.

E a carón noso, vai sempre Deus querendo entrar nas nosas vidas pola porta grande do amor e da amizade, para axudarnos a construírnos como homes e mulleres de ben, felices, solidari@s, pacificad@s dentro de nós e tamén cara á fóra no trato coa demais xente.

Para que poidamos gozar e aproveitarnos dese acompañamento, Xesús vai compartindo tamén a súa vida, nas miudezas que tivo día a día; para iso lemos cada día un anaquiño de Evanxeo, que neste ano vai ser especialmente o evanxeo de Marcos.

Así as nosas vidas pódense ir entretecendo, compenetrando, ata sermos un con Deus, con Xesús, co Espírito, como se nos invita no relato do Bautismo de Xesús co que empezamos este tempo.

Que o saibamos aproveitar con humildade e valentía.