xoves, 15 de febreiro de 2018

Tempo de Coresma: 1ª semana


18 de febreiro: domingo 1º de Coresma

Evanxeo: Mc 1, 12-15

Meditación

Aínda que nos sorprenda, Xesús tamén foi tentado polo mal espírito. Non sabemos con seguridade o que lle pasou a Xesús naquela hora. Se foi tentado, iso quere dicir que no seu interior rebuliron ideas, proxectos de vida, maneiras de desenvolverse coa xente moi distintas das que logo escolleu. A el, como a todos e todas nós, por seremos seres humanos, tentouno o mal espírito para que falase de Deus e da xente desde o poder, desde a fama, desde o aplauso do pobo. Pero preferiu facelo desde un estilo de vida humilde, para que a xente pobre o sentise ben próximo, para que entendésemos que o ben, a recuperación das nosas vidas nunca nos chega polo camiño do poder, exercido ou soportado, senón polo camiño do servizo; servindo, o eu chuliño e egoísta que levamos dentro acaba por parecernos algo ridículo, botámolo lonxe de nós e deixámoslle sitio a esa forza de amor solidario que chamamos simplemente Deus.
A coresma que empeza préstase para que cada un, cada unha de nós, vexamos tamén cales son as nosas tentacións persoais e comunitarias; que é o que nos priva de experimentar a Deus con gozo no achegamento e no servizo desinteresado á xente que nos rodea, sobre todo á máis fráxil. Urxe facelo, dinos Xesús, porque é unha pena que perdamos as oportunidades que a vida nos ofrece xa, hoxe mesmo.

luns, 12 de febreiro de 2018

Tempo de Coresma


TEMPO DE CORESMA

Co mércores da cinza comezamos o tempo da Coresma. Temos por diante corenta días de preparación para a Pascua, que é a celebración do triunfo da vida en Xesús de Nazaré e tamén o triunfo da vida nas nosas existencias humildes, e na comunidade e pobo do que formamos parte.

Na Coresma Deus invítanos a baleirarnos para nos poder encher del e do seu Espírito.

Na Coresma Deus invítanos a compartir a nosa presenza, palabra, tempo, cartos, empobrecéndonos algo para que outra xente medre na vida coa nosa axuda.

Na Coresma Deus invítanos a descubrir unha maneira nova de nos relacionar coa xente, véndoa en todo coma irmá e non como rival ou competidora.

Na Coresma Deus invítanos a descubrir a ledicia que dá o pouco, o pequeno, o simple, e ofrécenos, polo tanto, unha maneira nova e accesible de ser persoas felices.

Na Coresma Deus invítanos a ollar con paz e con esperanza para nas nosas propias vidas, aínda que receemos facelo por mor das trapalladas que ás veces nos consentimos.

Na Coresma Deus invítanos a ollar para a xente do noso redor, para decatarnos de que vivimos grazas aos demais, e de que os demais tamén vivirán grazas a nós, se non nos negamos a esta preciosa correspondencia.

Na Coresma Deus invítanos a ollarnos con tenrura e a ollar con tenrura tamén a toda persoa que se cruce connosco na vida.

Na Coresma Deus invítanos a gozar e medrar dando e recibindo perdóns.

Na Coresma Deus invítanos a tomar en serio a construción da sociedade na que vivimos, pois diso depende que moita xente máis humilde poida vivir con dignidade.

Na Coresma Deus invítanos a serenarnos e acougar, a atoparnos connosco e con el na soidade compartida.

Na Coresma Deus invítanos a andar con humildade pola vida, confiad@s na forza de ben que Deus gratuitamente nos ofrece.

Na Coresma Deus invítanos a contemplar o espertar da vida na natureza e a acompañala e protexela sempre.

Na Coresma Deus invítanos a saír das nosas casas para visitar a xente veciña e levarlle algo de compaña e calor.

Na Coresma Deus invítanos a volver a falarlle a aquela persoa á que, polo que sexa, lle deixei de falar.

Na Coresma Deus invítanos a cabrearnos contra a inxustiza e a envolver en paz os nosos cabreos.

Na Coresma Deus invítanos a sentirnos viv@s, libres, alegres, esperanzad@s.

Na Coresma Deus invítanos a ollar con alma de discípul@ para o mestre Xesús que vai sempre diante ou ao lado abríndonos o camiño.

mércores, 7 de febreiro de 2018

Tempo Ordinario: 6ª semana


11 de febreiro: 6º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 40-45

Meditación

A relixión de Xesús, a súa fe, non era de estar pechado nunha casa á espera de que a xente puidese acudir onda el. Non. Xesús nun momento da súa vida decidiu que o seu era andar os camiños, para poder bater coa xente. Así, nos Evanxeos Xesús aparece con moita frecuencia batendo con toda clase de persoas, pero moi especialmente con xente rota no corpo ou no espírito, rota na vida. E non pasaba de largo. Parábase, atendía a xente, iniciaba con ela procesos de curación, de humanización, de reintegración na comunidade. Tal foi o caso do leproso que hoxe nos conta o Evanxeo. Dous mil anos antes de que o Papa Francisco nos falase de ir ás "periferias", ás zonas apartadas, marxinadas, para encontrarse alí coa vida que busca alentos de todo tipo, xa Xesús practicaba iso mesmo. Fixo diso, vivíndoo moi a fondo, todo o seu programa evanxelizador.
É unha verdadeira alegría saber que Xesús foi e é así, saber que Deus mesmo é así, para a xente excluída, para todas e todos nós. É tamén un reto, un compromiso grande para as persoas que nos dicimos cristiás, porque en algo polo menos se nos debería notar este estilo de vida de Xesús.
Hoxe celébrase o Día mundial da xente enferma, e tamén a Colecta da campaña contra a fame no mundo. Dous espazos, enfermidade e fame, nos que as persoas e comunidades cristiás deberíamos estar presente, con mans curadoras, cheas de caridade e de xustiza.

mércores, 31 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 5ª semana


4 de febreiro: 5º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 29-39

Meditación

O Evanxeo de hoxe fálanos dun día máis ou menos normal de Xesús: ir á casa duns veciños amigos, preocuparse pola señora que está enferma, animala, incorporala ao gozo familiar; logo preocuparse por outros veciños e veciñas que tamén andaban coa vida a rastro por diferentes razóns e facer o que podía para alivialos; logo deitarse e a durmir; e despois erguerse cedo e buscar un lugar arredado, silencioso, para rezar, ata que o veñen buscar e lles recorda aos seus amigos e amigas que así hai que andar día tras días, espallando a palabra e a forza de Deus por toda a contorna.
Primeiro, é bo pensar que a nosa casa, a nosa familia, cada un, cada unha de nós, somos tamén dalgunha maneira visitados por Xesús; tamén el nos ofrece a súa presenza e a súa forza de ben. Logo, é bo pensar que ese estilo de Xesús, tan sinxelo, tan popular, tamén o podemos practicar nós, algo polo menos; e de feito cantas veces nas aldeas nós facemos iso: ir visitar a un veciño/a, preocuparnos pola saúde da xente da casa, ofrecernos para axudar se necesario for, rezar algo, ir visitar á residencia a unha veciña enferma, e ir así creando, con cousiñas pequenas, un ambiente de ánimo, de alegría, de esperanza entre nós. Igual onde nos custa máis é niso de buscar un sitio silencioso e arredado para estar algo a soas con Deus; pero precisamente aí era onde Xesús atopaba forzas para facer tanto ben como logo facía.

domingo, 28 de xaneiro de 2018

do 27 de xaneiro de 2018 ao 10 de marzo de 2018



Lecturas:

Texto base:
"Introducción al Antiguo Testamento" J.L Sicre Verbo Divino 1993

Textos complementarios:
"Un concepto actualizado de la revelación" Texto: A. T. Queiruga
"Cómo se formó a Biblia" Texto: A. T. Queiruga
"Para leer la Biblia" Etienne Charpentier - Cuadernos bíblicos 1 Verbo Divino

4º Encontro: (10 de marzo de 2018)

Lectura:

Introducción al Antiguo Testamento. José Luis Sicre, Verbo Divino, Estella (Navarra), páxs. 177-252 (edición primeira), ou 229-311 (edición segunda).

Cuestións que poden ir orientando a túa lectura:

  1. Que pensabas que era un profeta? Que pensas agora?
  2. Como lles "falaba" Deus aos Profetas?
  3. Que temas che parecen máis fundamentais nos anuncios proféticos?
  4. Que profeta ou que predicación profética é a que máis che gusta, impacta, sorprende?
  5. Facerse unha idea dos distintos tipos de profeta, e tamén da súa historia.
  6. Por que "calou" o profeta?


3º Encontro curso 2017 / 2018



Profetas e profetisas caladas: anuncio e denuncia.
“A presenza de Deus hoxe tamén se chama rohingya”

Empezamos tomando conciencia da nosa presenza en Deus. Pechamos os ollos, se queremos. Sentimos o noso corpo todo…, a nosa mente toda …, o noso sentir todo…, pero acalamos todo ese noso ser e atendemos ao Deus no que moramos. Todo o noso ser está fixo nel, orientado a el, centrado nel.

1.- Cantiga

SEÑOR, DEUS NOSO, QUE ADMIRABLE É O TEU NOME
EN TODA A TERRA, EN TODA A TERRA!

E estamos un pequeno tempo en silencio.

mércores, 24 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 4ª semana


28 de xaneiro: 4º domingo do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 21-28

Meditación

Xesús estivo no medio de nós levantando sempre o ánimo da xente. A ensinanza de Xesús non eran "rollos" doutrinais; era palabra viva, que chegaba á vida, aos problemas da xente; sintonizaba con eles e daba forzas para afrontalos. Vivimos e compartimos así a ensinanza de Xesús?
Malos espíritos témolos todos, o que non quere dicir que anden por aí, ao redor de nós, demiños con cornos e rabo. Todo o que nos desalenta, o que nos anula, o que nos despreza, o que nos rouba a dignidade, o que nos desune, é un mal espírito; podémoslle dar entrada na nosa vida ou non. Non é doado combater eses malos espíritos. Xesús dános forza para facelo. Xesús dános o recurso da comunidade cristiá para facelo. Xesús dános a compaña de persoas crentes no humano e no divino para facelo.

martes, 16 de xaneiro de 2018

Tempo Ordinario: 3ª semana


21 de xaneiro: domingo 3º do Tempo Ordinario

Evanxeo: Mc 1, 14-20

Meditación

Por qué a Boa Nova, a Boa Noticia de Deus, que Xesús anunciaba con tanta ilusión, perdeu entre nós ese aquel de Boa Noticia, de cousa alegre e alentadora? Que temos feito dela para que a xente a escoite con indiferenza e pase dela? Que temos feito desta Boa Noticia de Deus, que Xesús nos puxo nas mans? En que a temos convertida? Pero tamén nos podemos preguntar: Qué é o que tanto lles vai aos homes e mulleres do noso tempo, dos nosos pobos e cidades, que é o que nos vai tamén a nós, para que a Boa Noticia de Xesús non lles soe a cousa atractiva, e a vexan como algo que ole a aburrimento e inutilidade? Por que os homes e mulleres de hoxe pechan os seus oídos aos ofrecementos de Xesús? Cousa da mensaxe? Cousa do mensaxeiro? Cousa de quen escoita a mensaxe?
E Xesús nos desiste, convencido como está de que o que ofrece é realmente algo ben alegre e curador e alentador para todos e todas nós. E por iso segue chamándote a ti, a min, a calquera persoa de boa vontade a botarlle unha man. Queres colaborar con Xesús polas cousas polas que Xesús loitaba?